Over klunzen als moeder gesproken, vanmorgen sliep ik drie keer door mijn wekker heen. Mijn vriend idem, maar dat is niks nieuws. Hij slaapt standaard zo diep dat je eerder drie emmers ijswater nodig hebt, maar dat is een ander verhaal.

Anyway, ik kom slaapdronken de trap af gestommeld en kom de ontplofte woonkamer binnen. Tot dusver ook niks bijzonders, want dat is de dagelijkse staat van mijn huis en leven. Tot mijn grote frustratie welteverstaan, maar er valt niets aan te doen. Ik heb nu eenmaal twee hyperactieve hooggevoelige extraverte strong-willed kinderen die mijn leven volledig hebben overgenomen.

Zo ook vandaag. Ze waren alweer rond zessen wakker en hebben wederom de geweldige schaap-wekker met gekleurd licht om aan te geven wanneer ze uit bed mogen, volkomen genegeerd. Arm schaap.
Nu ja, genegeerd is niet helemaal correct. Het is meer, hoe zal ik het zeggen, waargenomen en gezien, maar simpelweg niet als leidend of belangrijk aangenomen. Ongeveer zoals ook wij als ouders niet daadwerkelijk genegeerd worden in onze opvoed pogingen – al voelt dat voor ons natuurlijk wel zo. De interne weegschaal van onze kinderen slaat gewoon altijd door naar hun eigen kant. Prioriteiten liggen nu eenmaal heel anders als je bijna 4 of al 5 bent. Dat snap ik. En dat vind ik ook oprecht heel mooi, want zeker relativerend voor een volwassene met een volwassen leven. Het komt alleen altijd zo verrekte ongelukkig uit…

Ja, ik heb je gehoord mama toen je voor de 166e keer vroeg of we niet alle kleurboeken en tekenpapier over de hele vloer willen uitspreiden bij het kiezen, of toch minstens na dat kiezen de rest weer in de lade terug leggen… MAAR ja, eenmaal gekozen moesten we meteen aan de slag natuurlijk! Kijk mama, ik heb van al deze papiertjes vormpjes uitgeknipt. Ja, ik ga zo aankleden en ontbijten, maar ik moet nu eerst al deze papiersnippers onder de tafel opvegen… Het is dan al 7.40 uur terwijl we om 8.15 uur de deur uitmoeten, en mijn dochter doet tien minuten over dat vegen, want ja, elke snipper – en meteen ook maar elke kruimel – onder tafel moet opgeveegd… Een pluim voor grondigheid!

Tja, ik ben natuurlijk de kluns hier. Ik ben pas om half acht beneden. Ik doe ingewikkeld over al die rommel. Je kunt er ook niet naar kijken, er overheen stappen – letterlijk – en beginnen met een knuffel en een kus, om daarna 3 volle (!) minuten voor mijzelf te pakken onder de douche… Ja, dat zou mij inderdaad een hoop frustratie en stress schelen. Dus dat probeer ik dan ook, al zij het met vallen – letterlijk – en opstaan. Ik ben ook maar een levensklunzenaar. Helemaal als moeder zijnde. De lessen die ik daar nog in heb te leren, zijn werkelijk ontelbaar.

Vanmorgen was eigenlijk helemaal niet zo slecht wat dat betreft, al hadden we nog maar drie kwartier voor alles. Mijn hart was namelijk direct klaarwakker bij binnenkomst. Mijn zoontje van bijna 4 had het afgelopen uur dat ik me lag te verslapen, het meest prachtige portret van mij getekend. Hij was er mee gaan dansen op de kerstmuziek die ze gezellig zelf hadden opgezet – zoals elke dag net een tikkeltje te hard, waarvoor alweer sorry onderbuurman – en toen was mijn getekende hoofd ineens gescheurd! Wel tien centimeter! Een ongekend drama waarbij hij verdrietig huilde met het mantra: ‘Mama is gescheurd! Mama is gescheurd! (x30)‘. Groot intens klein leed alsof mijn hoofd daadwerkelijk in tweeën hing. Zo hartverscheurend lief. Prioriteit nummer 1 van het hele gezin om 7.34 uur was dus:

  • troosten, knuffelen en verzekeren dat het helemaal goed zou komen (mama en ook papa natuurlijk)
  • alle rommel en bende negeren (mama en papa)
  • plakband zoeken (dochter) en heel zorgvuldig mijn papieren hoofd weer plakken (papa)
  • het geplakte geheel met veel aandacht en kusjes bewonderen en zoon bedanken voor zo’n mooi portret (mama)
  • gerustgesteld alle knuffels, kusjes en complimenten ontvangen en zich trots voelen (zoon)

Om 7.40 uur kon ik mijn 3 minuten nemen met een van moederliefde vervuld hart, veegde mijn dochter toegewijd de vloer en kon mijn vriend koffie zetten. Petje af voor hem om mijn hoofd netjes te plakken voordat hij ook maar 1 slok koffie had gedronken! Petje af voor mijn dochter om te assisteren en haar aandacht te verleggen van knippen naar opruimen. Aankleden zou er vast nog wel van komen.
Petje af voor mijn zoon. Van het-komt-nooit-meer-goed-met-mama’s-hoofd-DRAMA naar trots aankleden en de tafel dekken in 2 minuten (ja, hij wel).

Aan het ontbijt prezen we ons allemaal gelukkig met het feit dat mijn echte hoofd niet gescheurd was. Ja, daar was wel wat meer voor nodig dan een rolletje plakband beaamde het kroost…

1 Reactie

  1. Bianca Gerritsen

    Haha, heerlijk beschreven hoe jij je ochtend start.
    Ik ben ook wel benieuwd hoe je ons gezin zou beschrijven tijdens het hele ochtend ritueel. Maar eerlijk gezegd kan ik me niet voorstellen dat het een verhaal waardig is, dus blijf schrijven over jou gezin.
    Heerlijk om te lezen en heerlijk om herkenning te ervaren bij iemand anders. Ik ga hem delen.

    Antwoord

Laat een reactie achter voor Bianca Gerritsen Reactie annuleren

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *