Regelmatig heb ik een gesprek met iemand over de dingen die ik doe. De dingen die mij bezig houden, of hoe de dingen mij bezig houden. Alles waar ik me druk over maak. Alles waar ik boos of juist heel enthousiast over ben. Al de dingen die ik wil doen in mijn leven. Als vrouw, als mens, als moeder, en ook als ondernemer. Dingen die voor mij heel gewoon zijn of juist heel bijzonder.

Soms vertel ik over mijn vele dromen, verlangens en plannen. Over hoe ik wil ondernemen, maar ook kunst wil maken. Hoe ik dat denk te willen en kunnen combineren. Dat ik niet kan kiezen, maar vooral niet WIL kiezen. Als ik iets heb geleerd in 2018 is dat het wel: IK WIL HELEMAAL NIET KIEZEN!

Ja, natuurlijk kies ik voor volkoren brood met lekkere pitjes, en kan ik ook best kiezen wat ik wil eten tijdens een avondje uit. Alhoewel me dat soms enige tijd kost, dat geef ik toe, maar op dat moment voel ik simpelweg goed in waar mijn smaakpapillen zin in hebben. Dat hangt af van de dag, de tijd van de maand, mijn humeur, dat wat ik de dagen ervoor heb gegeten, of juist al geruime tijd niet meer, en natuurlijk van wat er op het desbetreffende menu staat – soms ook nog eens de combinaties die daarmee gemaakt kunnen worden. Logisch toch? Nu ja, zo ook met andere keuzes, of dus juist niet kiezen. Of kiezen voor meerdere dingen tegelijk.

Er zijn mensen die dat ingewikkeld vinden. Mij zelfs ingewikkeld vinden. Mijn woorden, mijn gedachtes en redeneringen, mijn afwegingen, mijn dromen, wensen en plannen, en zeker ook mijn emoties daarbij. Ja ja, AL die emoties van mij. Ik maak het zelf allemaal zo ingewikkeld, zeggen ze als ik gefrustreerd tegen het plafond vlieg. Of als ik stuiterend blij van opwinding vertel over een nieuwe activiteit of project, antwoorden ze: “Jeetje, het klinkt allemaal wel veel en ingewikkeld, moet je niet gewoon één ding kiezen en daarvoor gaan?”

Ik – dom dom – probeer iets rustiger nogmaals mijn verhaal te vertellen, met nog meer uitleg en verklaringen. Soms voel ik me op zo’n moment binnen een minuut een suffe slapjanus die haar leven moet verdedigen tegen de verstandige buitenwereld. Compleet onbegrepen en depressief zit ik daarna in mijn eentje te huilen. Nu ja, heel soms maar hoor. Vaker word ik boos.

Vanaf 2019 doe ik daar NIET meer aan mee,
ik heb geen zin meer in boos en verdrietig omdat de wereld mij niet snapt,
mijn enige antwoord op die domme vraag is voortaan: NEEEEEEEEEEEEEE!!

Ik ben Eef en ik ben VEEL. Ik doe alles wat ik wil en MEER.
Mijn focus is simpelweg veelkleurig. Veelzijdig. Uni is niet voor mij.

Er is namelijk maar één opdracht in mijn leven:
licht & vreugde brengen met het vinden en vertellen van verhalen.

Punt, andere lijn, op z’n Vlaams.

……

0 reacties

Een reactie versturen

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *