nee, dit is geen gedicht
het is een woordenstroom

het was Gedichtendag
de gedichten vlogen over mijn tijdlijn
grote. kleine. korte. lange.
bekende. onbekend.
ik dacht, ik wil meedoen
ik moet meedoen
mijzelf laten zien als spoken word artiest
de lat ligt hoog
mijn lat ligt hoog
ik kan niet achterblijven
dat is niet goed
vorige week nog schreef ik twee nieuwe gedichten
eentje licht en amusant over een seksende moeder
de ander donker en zwaar over mijn ziel
het lot van mijn leven
dat mij helder voor de ogen staat
dat ik aanvaard
waarvan ik begin te houden als
van het leven zelf
mijn leven
ik nam een video op
met veel gedoe
ik hou namelijk niet van kijken naar mijzelf
maar het leek noodzakelijk
mijn gedichten moet je horen
niet alleen maar lezen
en een audio opname kun je niet uploaden
op Facebook
na acht takes lukte het
uit mijn hoofd
zonder fouten
of haperingen
en niet al te donker
dacht ik
maar daar dachten anderen anders over
denk ik
geen idee wie
de 116 viewers
zwegen
ik plaatste mijn video met bijbehorend bericht
en hoorde urenlang de
hardste stilte ooit
ik dacht eerst dat er iets niet klopte
dat niemand het had gezien
maar het klopte wel
er was slechts stilte
en ik werd bang
het voelde alsof ik in het luchtledige van Facebook
was verdwenen
maar ik was niet weg
alles was er nog heel erg in my face
vooral dat videogedicht
en de stilte daarna
ik dacht een seconde aan zelfmoord
aan me laten opnemen
alles maar niet meer hier

ik was liever nog verguisd
en afgekraakt
niets
was veel erger
een onuitgesproken bevestiging
van, wat?
dat het bagger was?
dat het te zwaar was?
te confronterend?
te kwetsbaar?
te veel in hun face?
jullie gezicht?
ik zat in het limbo
een bevreemdend gevoel
die enorme stilte
vulde mijn hoofd met paniek
en gaf me de enige
juiste boodschap:
weg van hier
dit
deze plek
en dit medium video
zijn niet voor jou
hier moet je helemaal niet zijn
jij moet offline
in de echte wereld
zoek je eigen podium
maak je eigen wereld van donker en licht
samen
gebruik je lijf
in real life
je energie
in een zaal met anderen
daar kun je ook plat op je bek gaan
maar wel de stilte
of het roepen
recht in de ogen zien
daar ga je tenminste
zichtbaar en eerlijk
onderuit
of niet
dat zien we dan wel
hoop doet leven
behalve hier
op social media
daar laat hoop
je lijden naar likes
en hartjes
voor je dagelijkse portie
afsterven

ik ben alvast gewaarschuwd
waarvoor dank

nee, dit is geen gedicht
het is een woordenstroom

het was Gedichtendag
de gedichten vlogen over mijn tijdlijn
grote. kleine. korte. lange.
bekende. onbekend.
ik dacht, ik wil meedoen
ik moet meedoen
mijzelf laten zien als spoken word artiest
de lat ligt hoog
mijn lat ligt hoog
ik kan niet achterblijven
dat is niet goed
vorige week nog schreef ik twee nieuwe gedichten
eentje licht en amusant over een seksende moeder
de ander donker en zwaar over mijn ziel
het lot van mijn leven
dat mij helder voor de ogen staat
dat ik aanvaard
waarvan ik begin te houden als
van het leven zelf
mijn leven
ik nam een video op
met veel gedoe
ik hou namelijk niet van kijken naar mijzelf
maar het leek noodzakelijk
mijn gedichten moet je horen
niet alleen maar lezen
en een audio opname kun je niet uploaden
op Facebook
na acht takes lukte het
uit mijn hoofd
zonder fouten
of haperingen
en niet al te donker
dacht ik
maar daar dachten anderen anders over
denk ik
geen idee wie
de 116 viewers
zwegen
ik plaatste mijn video met bijbehorend bericht
en hoorde urenlang de
hardste stilte ooit
ik dacht eerst dat er iets niet klopte
dat niemand het had gezien
maar het klopte wel
er was slechts stilte
en ik werd bang
het voelde alsof ik in het luchtledige van Facebook
was verdwenen
maar ik was niet weg
alles was er nog heel erg in my face
vooral dat videogedicht
en de stilte daarna
ik dacht een seconde aan zelfmoord
aan me laten opnemen
alles maar niet meer hier
ik was liever nog verguisd
en afgekraakt
niets
was veel erger
een onuitgesproken bevestiging
van, wat?
dat het bagger was?
dat het te zwaar was?
te confronterend?
te kwetsbaar?
te veel in hun face?
jullie gezicht?
ik zat in het limbo
een bevreemdend gevoel
die enorme stilte
vulde mijn hoofd met paniek
en gaf me de enige
juiste boodschap:
weg van hier
dit
deze plek
en dit medium video
zijn niet voor jou
hier moet je helemaal niet zijn
jij moet offline
in de echte wereld
zoek je eigen podium
maak je eigen wereld van donker en licht
samen
gebruik je lijf
in real life
je energie
in een zaal met anderen
daar kun je ook plat op je bek gaan
maar wel de stilte
of het roepen
recht in de ogen zien
daar ga je tenminste
zichtbaar en eerlijk
onderuit
of niet
dat zien we dan wel
hoop doet leven
behalve hier
op social media
daar laat hoop
je lijden naar likes
en hartjes
voor je dagelijkse portie
afsterven

ik ben alvast gewaarschuwd
waarvoor dank

0 reacties

Een reactie versturen

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *