Worstelen

Ik ben al langer zzp-er, maar wil pas sinds vorig jaar echt ondernemen. ‘Het eindelijk eens echt goed doen. Serieus aanpakken. Niet dat zpp-en in de marge.’

Ik ben aardig op weg, maar er zijn dagen dat ik er geen bal van geloof en me zelfs afvraag of ik er ooit echt in heb geloofd. Ik voel me dan een fraudeur die elk moment door de mand gaat vallen en ik denk ook dat iedereen dat aan me ziet. Ik lijk te spartelen in gladde modder, en glijd keer op keer op mijn gat. Voor mijn gevoel zit ik al veel te lang op het kneuzenbankje. Terwijl ik het jarenlang prima ‘voor elkaar’ had.
Dat knaagt. Ik lijk soms niet meer mee te doen. Ik manoeuvreerde ooit vrolijk in de marges van beleid als beleidsmedewerker, nu kronkel in de marge van de maatschappij. Zo had ik het niet bedacht in 2011, toen ik mijn baan opgaf, mijn huis verkocht en ging reizen. Ik ging schrijven en als zzp-er een klein kostje verdienen om simpel te leven.

Onderweg liep het natuurlijk anders. Ik ontmoette een nieuw lief en werd moeder van twee kinderen. Heel bewust en gewenst, maar die tweede kwam nogal onvoorzien snel. Ik was er helemaal nog niet klaar voor en gleed al tijdens die tweede zwangerschap in een diep donker gat. Eerst had ik het niet door, ik kon zelf niet geloven dat ik daadwerkelijk in een postnatale (postpartum) depressie was beland. Ik liet niks merken aan de buitenkant, vroeg niet om hulp. Ik heb talent voor overleven, doorgaan en vooral, mijzelf veel sterker laten zien dan ik ben.
Ik dacht jarenlang ‘Ik sta nog overeind en ik ben niet psychotisch, dus het zal wel niet. Het kan allemaal nog veel erger, ik moet me gewoon niet zo aanstellen. Ik heb zonder problemen twee gezonde kinderen gekregen, en al zijn ze misschien wat energiek, ik heb toch niks te klagen?’

Dus ik klaagde niet. Nee, ik werd een negatieveling. Een deprimerend en gedeprimeerd geval. Ik heb nooit eerder de wereld zo zwart en wanhopig bekeken als in de afgelopen jaren. Ik heb mij nooit eerder zo slecht gevoeld, zo negatief gedacht over mijzelf en over mijn leven. Zo schuldig. Juist nu ik moeder was. Ik die een super leuke, lieve, vrolijke, speelse, gekke moeder zou zijn, was nu bezeten door een gefrustreerd boos kijvend wijf. Monsterlijke hormonen en doem gedachten hadden mijn leven overgenomen. Dat gevoel.

In de lente van 2018 is het tij gekeerd. Eindelijk. Het gaat allemaal nog niet super snel, maar ik begin weer mee te doen. Langzaamaan maak ik me los vanuit een marginale kluwen en schuifel naar het midden. Ja, schuifelen met af en toe een huppeltje. Tja, ik ben ondertussen wel de veertig gepasseerd hè! Nee, nonsens, ik ben nog niet volledig terug op krachten. Maar al wel van extreem ongezond oververmoeid nu gewoon een vermoeide ploeterende klunsmoeder van twee energieke eigenzinnige kleuters. Enne, ‘de oude’ word ik niet meer, maar dat is prima. Ik wil juist een vernieuwde versie van mijzelf zijn.

Het is nu lente 2019. Er blijven dagen van worstelen, maar er zijn steeds meer dagen vol inspiratie en licht. Dagen met energie en hoop, dagen waarop ik het geloof in mijzelf en mijn leven weer diep van binnen voel. Op die dagen doe ik prachtige dingen met klanten, creëer ik aanbod voor mijn nieuwe bedrijf en voel ik liefde. Voor mijzelf. Voor het leven. Voor het universum. En ja natuurlijk, voor mijn geweldige kinderen.
Die liefde is er vanaf het begin altijd geweest en gebleven. Groter dan mijzelf, maar niet genoeg en soms zelfs belemmerend voor mijzelf. Dat is nou net het punt. Van je kroost houden gaat vanzelf, van jezelf houden niet. Daar moet je heel wat voor doen. Ik althans.

Maar zoals ik al zei, ik ben aardig op weg.

0 reacties

Een reactie versturen

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *