Hoe vrij ben jij?

Dat is niet de juiste vraag. Ik moet je eigenlijk vragen: hoe vrij voel jij je? Vrijheid zit namelijk vooral in jezelf. Echte vrijheid heeft te maken met mindset, belemmerende overtuigingen en kilo’s en kilo’s bullshit die zich opstapelen tot onmogelijke bergen op je pad.

Ik kan je vertellen dat ik elke maand opnieuw last heb van die strontdraaierij in mijn kop, en het wordt niet minder, eerder meer. Dikke kans dat dat te maken heeft met a thing called menopauze waar ik langzaam naartoe struikel, maar de basic oorzaak is mijn heftige PMDD – de meest extreme vorm van PMS – en dat is geen kattenpis. Om maar in de gezelligheid van uitwerpselen en lichaamsvochten te blijven, we zijn er nu toch. De vrouwelijke cyclus past prima in die rij.

Maar goed, PMDD. Premenstrual Dysporic Disorder komt neer op elke maand ongeveer 10-14 dagen ontoerekeningsvatbaarheid, waarbij je eigenlijk amper kunt functioneren. Elke maand opnieuw. En elke maand opnieuw begin ik in te zien wat dat voor mij betekent. Wat het met mij doet. Als vrouw. Als moeder. Als ondernemer. Als mens.
Dat gaat maar een heel klein beetje over klassieke fysieke PMS klachten, op het lijstje van de 10 meest voorkomende symptomen staat er maar eentje. Ik ben zo fortuinlijk om ze allemaal af te kunnen vinken. (Zie artikel)

Ik zit er momenteel oksel diep in, wat zeg ik, kruin diep en ademend door een rietje in mijn mond. Ik zou dit nu niet moeten schrijven, want bloed eerlijk zijn over kwellingen en ellende als je ‘er nog middenin zit’ is niet slim als ondernemer. Zeker niet als ondernemer die zich richt op transformaties, positieve beweging en verhalen van kracht en moed. De regel is dat je pas mag delen over je eigen gekloot als je jezelf uit het moeras hebt weten te trekken en je kunt vertellen over hoe sterk je eruit bent gekomen en nu de rest van de wereld kunt helpen met zichzelf overwinnen…bla bla bla…

Nee, dat is geen bla, maar het punt is, dat ik dus elke fokking maand opnieuw kruin diep in mijn eigen bagger zwem EN elke maand mijzelf hier weer door heen sleep. Het is geen kwestie van verwerken en achter me laten. Mijn hormonale cyclus heeft de zwartgallige humor van de duivel himself (ja dat is een man!) die mij maand op maand op maand met die gore klauw kopje onder houdt.
(Ik moet nu spontaan denken aan hoe angstaanjagend het was toen ik vroeger als klein zusje voor de grap door mijn broer onder water werd gehouden. Toen leken seconden minuten, nu zijn minuten dagen.)

Anyway, die PMDD duivel houdt mij in een greep van pikzwarte depressie en zelfdestructie. Alles wat ik doe, zeg, maak is volkomen waardeloos en nutteloos, elke gedachte is die klauw, alles wat ik heb opgebouwd breek ik af en ik wil alleen maar slapen, huilen en er NIET meer zijn. Dat laatste varieert van een gewoon groot verlangen naar WEG zijn van alles en iedereen, tot de emotie dat iedereen -en vooral mijn kinderen – BETER af zijn als ik er helemaal niet meer ben.
Dat klinkt dramatisch en overdreven, en dat is het rationeel gezien zeker. Het punt is dat de emoties totaal overheersen.
En ik kan niet anders dat het DOORSTAAN. Niets helpt. Behalve er daadwerkelijk niet zijn. Mezelf opsluiten en afsluiten van de buitenwereld.

EN daar loopt het ietsiepietsie spaak. Ik kan zonder problemen mer die PMDD leven als de rest van de wereld er niet was. Dat lukte mij ook prima toen ik single was, geen moeder, en geen ondernemer. Als ambtelijke loonslaaf destijds vond ik altijd wel taken waarin ik me kon terugtrekken. Verstand op nul en doorgaan.

BUT no such thing now. Nope. Nu moet ik een aandachtige partner zijn. Een zorgende liefdevolle moeder. Een zichtbare waardevolle ondernemer. Alles met de booming energie die ik in me heb als in niet gevangen zit in die hormonale kooi.
Voor mijn klanten kan ik het wel organiseren. Het werk waarbij ik on top moet zijn, plan ik simpelweg in de goede weken. Maar de rest?

Bruisend zichtbaar zijn online? Flikker toch op!

Luisteren naar mijn partner? Rot op joh! Geef me liever eens een knuffel al gedraag ik me als een bitch. Dat is juist wat ik nodig heb, hoe vaak moet ik dat herhalen, HALLOOOOO?!!!

En mama dit, mama dat, mama zus, mama zo, en al dat gezeur, gejengel en geruzie…HOU OP! Laat me godverdomme met rust! Kook je eigen eten, ruim die kolerezooi eens op en maak gewoon even helemaal geen geluid meer, okay?!

Ik ben helemaal geen boos en agressief mens. Ja fel, dat wel. Maar tussen al dat schreeuwen en vloeken door ben ik heel lief. En kwetsbaar als een open wond. Dat is het pijnlijke van deze shit. Ik geef mijzelf slechts hormonale haat en mijn omgeving vulkanische explosies, BUT ALL I NEED IS LOVE. Helaas zijn kinderen jong en egocentrisch, en valt een partner al gauw in zijn eigen kindpatroon, met als gevolg olie op het vuur. KABOEM!

Mij rest daarom niets anders dan overleven. Ik wil niet daadwerkelijk dood of mijn gezin verlaten. Ik weet dat het de hormonen zijn die mij dat doen geloven en voelen. Die gedachte is wat mij op de been houdt. Dat klinkt simpeler dan het is, al is het toch zo simpel.
Slapen en mediteren helpen, evenals mijzelf liefde geven in de vorm van vergiffenis vanuit het mantra: Het is dit beperkte fysieke lijf dat dit doet, mijn ware vorm is pure liefdesenergie.

Dat brengt me terug bij mijn vraag Hoe vrij ben jij?

Voor mij DE sleutelvraag van mijn aardse bestaan. Ik ben hier om te leren hoe ik werkelijk vrij kan zijn zonder mijn gigantische engelenvleugels. Beperkt door ontelbare fysieke grenzen, mentale grenzen die horen bij de menselijke geest, en alle shit van onze levensomstandigheden. Trauma’s, een psyche en lijf die mij doet razen.
Toch fascinerend moet ik zeggen. En super frustrerend, want ik schat in dat een mogelijk antwoord er uiteindelijk aan het grote einde helemaal niet toe doet.

Nou, als dat geen dooddoener is…Why the f*k schrijf je dit dan op Eef?!

Wel, mijn missie is raken met woorden. Liefde verspreiden. Ontregelen. Verwarring zaaien. Ongemak pijnlijk zichtbaar maken. Menselijkheid laten zien en horen. Lezers laten voelen dat je je ware zelf niet hoeft te verstoppen. Alles kan en alles mag. Er zijn geen regels. Niet in mijn wereld. Don’t make me walk when I want to fly.

Dus ja, tja, euh..gewoon. Ik kan niet anders. Deze bombastische drama queen met veel woorden is just who I am. Ik ben Eef en ik ben veel. Just deal with it.

Of ga elders snacken met woorden. Sociale media barsten van de posts als slappe frikandellen zonder kraak of smaak. Ik ga voor verse penne al’arrabbiata! Of een mega pot met dampende mosselen… mmmmmmmmmmmm.

 

 

0 reacties

Een reactie versturen

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *